شـن‌های دشت با گـذرش گـریه می‌کـند            مردی که آب، پشت سرش گریه می‌کند

از عرش تا به فرش، زمین در همه زمان            با هرچه هست دور و برش گریه می‌کند

آتش گرفته است حرم، آن چنان که ظـلم            با چـشـم‌های شـعـلـه‌ورش گـریه می‌کند

هل من مـعـیـن تـلخ پـدر را شنیده است            عـمـری به پـاسـخ پـدرش گریه می‌کـند

این کـشتۀ فـتـاده به هـامون غرق خـون            بر اهل بیت خـسته، سرش گریه می‌کند

اصلاً خود خداست در این ملک لامکان            با نـوحـه‌های چـشـم تـرش گریه می‌کند